Ongeconditioneerd bewustzijn

Wanneer binnen en buiten een zijn, ben je hier en nu aanwezig. Het lichaam echter leeft altijd in het verleden-heden-toekomst, omdat de zo hetende body-mind tijd gebonden is. Bijvoorbeeld: Een nare ervaring doet je aan gisteren (verleden) denken en je lichaam voelt dat ook, zulke gedachten, niet waar? Ook kan je vervolgens dan verlangen naar een lekker stuk chocolade, dat je dan nu (heden) wilt pakken. Ook kun je dan denken dat je nog genoeg chocolade hebt voor morgen (toekomst).
Maar op de vraag: Wie ben ik? Volgt een ander antwoord, dan dat wat hier boven in een tijdlijn staat beschreven.
Het ongeconditioneerde bewustzijn kan zich legen van tijd, is in werkelijkheid tijdloos. Zoals een natte hond, het water van zijn vacht afschudt. Of zoals een duiker opduikt boven het water en dat wat onder is in 1x achter zich laat. Of een spiegel die vol kan zijn maar in het donker leeg.
Dat wat je werkelijk bent, is als een lotus die zich heeft ontworsteld aan de modder en het water zelf en enkel dan vol is van de zon, die op hem schijnt.
Dat wat we werkelijk zijn heeft geen conflict met buiten, en dat wat buiten is, is niets anders dan wat binnenin jou is. Er is niet-twee. Alleen de zeepbel zelf creëert een grens/wand, niet zijn inhoud of de ruimte buiten de zeepbel. Ruimte is een. De zeepbel is de illusie van de mind, de mind zelf.
Bewustzijn gaat niet over een ik, een persoon met een bepaalde afkomst en toekomst. Want dat is de zeepbel. Is het niet zo?
Ongeconditioneerd bewustzijn omvat God en god. Oceaan en druppel. En zij zijn nimmer twee geweest. Alleen de zeepbel denkt dat er ruimte in en buiten hem bestaat. Ruimte zelf is gelijk aan ongeconditioneerd bewustzijn. 🙂