Liefde of verlichting is geen idee

Jij bent liefde. Liefde als idee ontstaat bij twijfel en gebrek aan inzicht. Als Christus het licht in de wereld is, dan is jouw licht echt niet anders. Er bestaan niet twee lichten. Dat wat goddelijk is, is een.
Zoals de ruimte in een stenen kruik niet anders is dan de ruimte buiten de kruik. En die zogenaamde afgescheiden ruimte bestaat slechts door de kruik. Ons ego creëert deze illusie van innerlijke afgescheidenheid.
Als de stenen kruik breekt (hoe groot of klein ook) blijkt overduidelijk dat de innerlijke ruimte in werkelijkheid altijd hetzelfde is geweest als de uiterlijke ruimte. Dat geldt voor alle ruimtes, in hoeveel stenen kruiken ook.
De verlichting van een Boeddha is jouw verlichting. De vrede van deze verlichte is jouw vrede. Er bestaat in werkelijkheid maar een vrede.
Natuurlijk kun je iemand buiten jouzelf als groot ervaren en aan jezelf twijfelen maar als je jezelf echt begrijpt: is buiten binnen en binnen buiten.
De zoon van God dat ben jijzelf.
De Boeddha dat ben jijzelf.
Als liefde een idee is, dan is er ook nog altijd haat. Want als idee probeer jij je haat te beteugelen, niet waar? Waar liefde gerealiseerd is, kan haat niet zijn.
Het is goed Jezus te vinden. Maar ook hij zei: Jij bent het zout der aarde en het licht der wereld. … Je kunt niet meer worden dan je meester maar wel gelijk aan hem. Blijkbaar is deze boodschap vergeten door christenen en geeft hun aanbidden van de Heer hun meer vrede. Maar omdat de Heer niet altijd ervaren wordt, omdat je niet altijd denkt aan Jezus, omdat Jezus zich niets steeds openbaart aan jou, van minuut tot minuut ontstaan er leemtes waarin jij niets ervaart. Maar als jij ook gelijk bent aan hem, dan zullen deze leemtes verdwijnen. Dan wordt je geheel verlicht. Maar als je ook maar de kleinste twijfel ervaart betreffende deze waarheid, blijf je hopen op hem, die je Jezus noemt, jouw redder.
Ook boeddhisten kunnen dag in dag uit mediteren op de Boeddha maar dat doet ook niet de leemtes in hen voorgoed verdwijnen.
Zelfs als je Jiddu Krishnamurti zegt te prefereren, die geen volgelingen had en geen autoriteit wilde zijn, kan het toch zo zijn dat je de afwezigheid van hem en de afwezigheid van zijn leringen als akelig ervaart. Dat je het liefst er altijd vol van zou willen zijn, is het niet zo voor iedere zoeker?
De twijfel dat je afgescheiden bent van God doet juist alle ervaringen in stand houden als zeer belangrijk voor jouw ziel als mens hier op aarde. God afwijzen heeft geen zin maar je zelf niet kennen ook niet. Als jij echt de innerlijke ruimte bewust wordt en niet alleen die uiterlijke ruimte, zullen deze samen gaan. De uiterlijke leraar verwijst altijd naar de innerlijke leraar. En de innerlijke leraar wijst de uiterlijke leraar in zijn licht niet af. Je kunt niet Krishnamurti (bewust) afwijzen en zelf verlicht zijn. Het licht kan namelijk niet zichzelf afwijzen.
Als Jezus jouw leven verlicht, dan is jouw liefde voor hem geen andere liefde dan zijn liefde voor jou. Dit zien en echt begrijpen, doet iedere grens verbleken en verdwijnen.
Er is slechts enkel licht. Dat wat we zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *